खरं तर...

.
माणसं तर
सहोदर आहेत
एकमेकांची..
.
एकमेकांसाठी
त्यांचा जीव
हळहळतो सदैव..
.
एकमेकांच्या
जीवावर उठल्यात
टोप्या, फेटे
अन्
दाढ्या नि शेंड्या..
.
बुरखे, ओढण्या, पदर
अन् टिकल्या बांगड्यांची
चाल्लीय उगाच फरफट..
.
पण खरं तर
अजुनही...
माणसं सहोदर आहेत
एकमेकांची...
.
त्यांचा जीव
हळहळतो
एकमेकांसाठी...!
***

पुन्हा पुन्हा अन्...

तुझ्याच गर्भातली
तुटली जुळली रसायने
पुन्हा पुन्हा अन्
अवतरलो मी.
.
कातर गहिवर चिडके रडके
लाडीगोडीचे ताणेबाणे
पुन्हा पुन्हा अन्
बागडलो मी.
.
झालो निब्बर जरठ दगड
वादळलो रगमस्तीने
पुन्हा पुन्हा अन्
विरघळलो मी.
.
झालो किंचित नि अनंत चराचर
पण तुझ्यातल्या मृगजळाने
पुन्हा पुन्हा अन्
गोंधळलो मी.
.
पुन्हा पुन्हा हे सांगून सवरुन
झेपावयाच्या अथक प्रयत्ने
पुन्हा पुन्हा अन्
तुरूंगलो मी....!
***

• 
  

गुरूवंदन

मागणी तसा पुरवठा असं करणाऱ्या कविलोकांबद्दल साहित्यिक वर्तुळात फारशी चांगली धारणा नसते..
पण एकमेव मैत्रिणीने तिच्या मुलीसाठी वरील विषयावर कविता मागितली..
मला अर्थातच हट्ट मोडता आला नाही..
आणि मी काही कवी नाही साहित्यवर्तुळाची भीडभाड बाळगायला...
:D
***
#गुरूवंदना
प्रश्न अनेक मनाला पडतात
पण भीती कधीच नसते त्यांची,
तुमचा आधार असतो सर
तुमच्याकडे असतात उत्तरे सगळ्यांची...
.
कष्टाने, अभ्यासाने तुम्ही
गुरू, शिक्षक आणि सर बनून,
अनमोल ज्ञानकण विश्वामधले
देता मला प्रेमाने शिकवून...
.
दिवसभरात ही शाळाच असते
माझे जग अन् माझे घर,
आई, बाबा अन् मित्रसुद्धा
तुम्हीच तर असता माझे सर...
.
मोठी होईन, जग जिंकेन
देश, प्रदेश सारा पुढे नेईन,
गुरू म्हणून तुमचे नाव
या हृदयात कायम ठेवीन...
.
गुरूपौर्णिमेच्या आजच्या दिवशी
माझे विनम्र वंदन तुम्हाला,
आयुष्यभर शिकत राहीन सर
विसरू नका तुमच्या विद्यार्थिनीला..
***

तांबूस...

त्याच्या पसंतीच्या मुलीशी
त्याचं नवीनच लग्न झालं होतं तेव्हाची गोष्ट..
.
नव्या जोडप्याचं जिथेतिथे कौतुक..
म्हणून हा बऱ्याच लग्नांमध्ये
कौतुकाने तिला सोबत घेऊन जायचा..
.
नंतर नंतर
घरी आल्यावरी ती
तिच्या बहीणींशी, मैत्रिणींशी
नुकत्याच लावून आलेल्या लग्नाबद्दल
फोनवर बोलायची..
.
तिकडून प्रश्न यायचा,
"कसा होता गं नवरा मुलगा..?"
.
मग ही लगेच उत्तर द्यायची,
"छान होता गं.. गोराप्पान होता अगदी..!"
.
ह्याच्या कानावर हे शब्द पडले की
आगतिकतेच्या ज्वाळांनी
त्याची कानशीलं तापायची..
.
‘कमावलेल्या डिग्र्या..
प्रतिष्ठेची नोकरी..
महिन्याचा तगडा पगार..
वर्तुळातलं नाव..
हे सगळं
भस्म होऊन जावं क्षणार्धात...
.
नि त्या बदल्यात
माझी त्वचा थोडी उजळ व्हावी’
.
असले काहीबाही विचार
त्याच्या मनात यायचे..
.
एक दिवस .
त्यानं मला मनातली सल सांगितली..
.
मी म्हटलो..
“येडझव्या..
गोरी पोरगी शोधता शोधता
पन्नास गावं पालथी घातलीस..
पाचपंचवीस जणींना
निव्वळ गव्हाळ नि सावळ्या रंगावरून
नकाराचं गालबोट लावून आलास..
.
तेव्हा त्या प्रत्येक प्रसंगी
त्या जीवाच्या मनात काय घालमेल होत असेल
हे कळतंय ना आता..!
तेव्हा
त्या पोरींचं ज्ञान नि पदव्या
सोयीस्कर नजरेआड केल्यास..
आता पदरात पडलेलं
अगाध ज्ञान नि
शुन्य परिघ असलेलं वर्तुळ
भोग चुपचाप...’
..
माझ्या बोलण्यामुळे
त्याचा चेहरा मग बऱ्यापैकी तांबूस झाला..
***