ओढणी

गव्हाळ मानेवरी
लव सोनेरी,
तुझी नित्य असे
पखरण तीवरी.

गोऱ्या गालावरती
नित्य खळीचे पडणे,
तिच्याशी तुझे
लाघवी भिडणे.

नाजूक बोटांची
स्पर्श पारायणे,
त्यासाठीच तुझे
पुनःपुन्हा घसरणे.

वक्षकमानींवरले
तू एकरंगी इंद्रधनू,
विरळल्या ढगांआड
दूहेरी चंद्रतनू.

कमरेला कधी तुझी
करकच्चून मिठी,
झुरणारे जीव कितिक
तुझा जन्म घेण्यासाठी.
000

बंद आता....

बंद आता नाचणे
बंद आता हासणे.

बंद आता दरवळ
बंद आता बोचणे.

धागेदोरे शुन्य
बंद आता काचणे.

मंदावले अश्रू
बंद आता साचणे.

तूही काटा मीही काटा
बंद आता टोचणे.
000

ओल्या मेंदीवरले घाव..

स्वप्नाळल्या डोळ्यांवर
लालभडक लकाकी
नि खडबडून उठले
सकाळी सकाळी.

डोळ्यावरले उन
भींती सभोवतालच्या
उलगडल्या हळूहळू
खुणा अस्तित्वाच्या.

आठवल्या रात्रीच्या
खिदळणाऱ्या मैत्रीणी
मग मेंदी धूण्यासाठी
शोधत गेले पाणी.

गोऱ्यापान तळव्यावर
रेखाटलेली कलाकुसर
मात्र विस्कटून गेलेली
मेंदी एका कोपऱ्यावर.

ओल्या मेंदीवरले घाव
रंगीतपणात राहिलेले
स्वप्न जरासे भंगलेले
काल रात्री पाहीलेले.

उफाळून आठवली तुझी मिठी
पाणावल्या डोळ्यांनिशी
जिंदगी खुप रंगली रे
पण खंत राहीली उराशी...
000

कासावीस

उदास उन्हाचं रुप घेऊन
पांघरलेली सर्वत्र उदासी
दबकत वावरणारा वारा
झाडाझाडांच्या पायथ्याशी.

अंतहीन लांबलचक रस्ते
ओकाबोका आसमंत
पाचोळ्याची हालचाल अन्
झुडुपांचेही झुलणे संथ.

आठवणींची मनात गर्दी
दाटलेले हे अंतःकरण
कुठल्या कसल्या दुःखाला हे
चढलेले अवचित स्फुरण.

जडावलेले पाय आता
लागेल जणू केव्हाही ठेच
ह्रदयाला विदीर्ण करते
पोकळपणाची ही बोच.

रस्त्यावरल्या वाटसरुच्या
मनात असले विचार भयाण
पोचतील ना घरापर्यंत
कासावीस हे माझे प्राण?